X
تبلیغات
رایتل

بازدیدکنندگان : 61117

بایگانی

پنج‌شنبه 14 مرداد‌ماه سال 1389
نمایش منهای دو

 

خلاصه داستان: دو پیرمرد بعد از به هوش آمدن در بیمارستانی آگاه می شوند که یکی ، دوهفته تا پایان عمر بیشتر فرصت برای زندگی کردن ندارند، از این رو تصمیم می گیرند که از بیمارستان فرار کنند. در طی فرار آنها ماجراهای مختلفی پیش می آید و در عین حال مخاطب نیز با پیشینه زندگی این دو آشنا خواهد شد.

 

نمایشنامه اصلی این نمایش توسط "ساموئل بنشتریت" نوشته شده است و داوود رشیدی با تغییراتی آن را به اجرا درآورده است. قطعاتی که داوود رشیدی با توجه به وضعیت کنونی کشور و همین طور ماجراهای روزمره چون جام جهانی به آن اضافه کرده است، توانسته است همراهی مخاطب را بیشتر سازد. از آنجایی که اثر کمدی است و خوب به طبع آن محوریت داستان طنزهایی است که مخاطب را  می خنداند اما گاه این قدر طنزها تلخند که از تلخی آن مخاطب می خندد.

نقطه قوت اجرای این نمایش قطعاً در بازی فوق العاده محمد حسن معجونی در نقش بول و سیامک صفری در نقش ژول است . هر دوی این بازیگران قدرتمندی هستند و به واقع می توان تاثیر تنهایی یدک کشیدن بار اثر را دید. هر دوی آنها جنس طنز را خوب می شناسند و با اینکه گاهی خنده و یا حرکت مخاطبان خارج از عرف نمایش است اما حتی واکنش آنان به مخاطب نیز در قالب اثر در آمده است. در مقابل بازی بسیار ضعیف پگاه آهنگرانی و باران کوثری که بازی روزهای خوب آنها در سینما باعث شد که به نوعی پس زدگی ایجاد کند . 

 پگاه آهنگرانی ؛بیشتر به نا بازیگری می ماند به طوریکه برای من مخاطب اینگونه آمد  که قطعه ای از نمایش را حفظ کرده و می گوید. اما لیلی رشیدی در نقش زن حامله ای که به دنبال شوهرش می گردد همون لیلی رشیدی خوب روزهای بازی در سریالها بود.

 

چیدمان و صحنه پردازی نمایش هم به خصوص جهت نورپردازی در پرده کافه بسیار قوی بود، میزانسن بیمارستان هم عالی بود . حضور زنده موسیقی به خصوص ویالن و پیانو در پرده کافه به واقع نشان از قدرت درک بالای کارگردان در اجرای این اثر داشت.

داستان نمایش اما بسیار پیشروتر از اجرای آن بود. عشق مولفه ایست که انسان مدرن امروز در همه جا و در همه سنی در جستجوی آن است.  عامل محرکی که زندگی ما انسانها را به راحتی می تواند به تغییر وادارد. طنز تلخ این نمایش ، نبود این مولفه در زندگی انسان امروز  را  به نقد کشانیده است و مخاطب را به نوعی به چالش می کشاند. انسانی که به خاطر ترس، داشته هایش و عوامل خوشبختی  اش را به راحتی از دست می دهد و بعد در غم از دست رفته هایش به تکاپو می افتد. همه ما به وجود عشق در لایه لایه های زندگیمان نیازمندیم و این عشق را می توانیم در دوستان، فرزند و همسرمان بجوییم. اما گاهی یادمان می رود که که ما به چه چیزهایی برای ادامه این زندگی نیازمندیم.

شعار این نمایش به نوعی برای زندگی هیچ وقت دیرنیست بود شعاری که شاید زندگی ماشینی امروز آن را از ما گرفته است.

 

دیدن این نمایش را به همه توصیه می کنم، با دیدنش می توانید لحظاتی داشته باشید که به راحتی  لبخندی بر لبتان بنشیند و البته ذهنتان را هم درگیر  سازد. 

  

 

  

 

 

 

 

 

 



مطالب گذشتهها